प्रेमभाव

चंचल ललना, कातल नयना
स्मरण तयाचे, वेड लावतो
मनात अलगद गुदगुदणारा
लाडिक अल्हड प्रेमभाव तो

कांती नितळ, काया पातळ
देहा मधूनी, मधू वाहतो
गंध तयाचा माखुन घ्याया
मी चातकी वाट पाहतो

कवेत घ्यावे, हवेत जावे
प्रेम धुंदिच्या दवात न्हावे
ओठांना मग ओठ भिडऊनी
निशब्द राहूनि समरस व्हावे

कुशीत तुझिया हळुच शिरावे
तू अन मी मग एकच व्हावे
रोम रोम हे जावे पेटुन
द्यावे घ्यावे प्रेम-पुरावे

मन वेडे झाले स्पर्शाखातर
अश्वासम मग उधळत रहाते
तुझिया संगे प्रेमायुष्याची
दिस-रातीला स्वप्न पहाते

फक्त एकदा ...
फक्त एकदा येऊन बघशील
बहरून जाईल स्वप्न गाव तो
अन प्रिये तुलाही उमजून जाईल
व्यथित मनीचा प्रेम भाव तो

- कोण?

Separation

(Originally created on June 24th 2014)
And here is one for separated love ...इंतजार की इंतिहा ....

इस दिल का टुकडा काटकर
जलती हथेली पर रख दिया।
तब समझा साला कमबख्त
...... धडकता भी हैं।।

दर्द उठा इस कदर
कतरा कतरा जम गया।
और महसूस हुआ पहली बार
साला ....... तडपता भी हैं।।

रह रह के कसक आती रही
जिस्म से रूह निकलती रही।
पर तेरी याद मे उछला कुछ इस कदर
समझे साला ये तो ..... भडकता भी हैं।।

बस एक बार .....
बस एक बार आकर थाम ले तू इसे
फिर आखिरी सांस सुकूं से निकले।
और मैं भी समझ लूं मेरे लिए भी
कोई तो दिल हैं. ... जो धडकता भी हैं।।

- कोण?

Platonic Love - चांद को क्या मालूम देखता है उसे कोई चकोर

(Originally on May 1st, 2014)

One of the partners said
चांद को क्या मालूम देखता है उसे कोई चकोर।

And the other one is thinking

चकोर अपनी जुबान खोले तो सही
अपने मुंह से कुछ बोले तो सही
चांद साला आसमां को छोड के आएगा
जमाने के सारे बंधन तोड के आएगा

पर चकोर अपनी चुप्पी लगाए बैठा है
इंतजार मे आंखे बिछाए बैठा है
"कहें ना कहें" उलझा है खुदही
चांद की आस लगाए बैठा है

चांद भी जले है तनहा अकेला
महसूस करे चांदनी को वह चारों ओर
पर चांद को है मालूम 
देखता है उसे कोई चकोर ....
देखता है उसे कोई चकोर ....


- कोण!

आयडेंटिटी कॉन्फ़्लीक्ट

ऊद्या शुक्रवार ... म्हणजे तसा आजच ... पण आणखी झोपून उठून अंग धुवेस्तोवर आमचा गुरूवारच चालणार. तर म्हटलं शुक्रवार आला म्हणजे विकेंड सुरू झाला. आणि बऱ्याच दिवसात असं सवडीन सर्फ़ींग करायला नाही भेटलंय. म्हणून असा भरकटंत निघालेलो इंटरनेटवर. आणि एक मराठी ब्लॉग दिसला. आता बर्याच दिवसात काही वाचलं नव्हतं आणि त्यात परत मराठी ... जरा नोस्ताल्जीक व्हायला झालं .... जस जसा वाचत गेलो तो ते सगळं ओळखीचं वाटत होतं ... नाव गाव पत्ता चेक केला ... आणि पेटली. "तीच्या मारी ... हा तर आपलाच ब्लॉग की .... "

तारीख बघीतली ... दिड वर्षापूर्वी शेवटचं खरडलेलं .. मग म्हटलं "लेका, लिहीणं का सोडलस". पण हा काय मुर्खपणाचा प्रश्न ... मीच स्वतःला प्रश्न विचारतोय जेंव्हा मी खरतर ऊत्तर द्यायला हवं .... असो. पण म्हणून मग परत एकदा कागदावर "श्री गणेशा" करावासा वाटला.

हो ... तब्बल १८ महीन्याचा सन्यास. थोडासा जाणतेपणी, थोडासा विसरणीतला ... पण रेसेशन आणि काही अजाण चुका भोगायच्या लिहीलेलं होतं नशिबात ... म्हणून कदाचीत भरकटलेला. या १८ महिन्यात जे बघीतलंय त्याला साडेसाती शिवाय इतर काही नाव द्यायची हिम्मतच होत नाही. ही जर साडेसाती नसेल तर मग आणखी काय व्हायला पाहीजे. नोकरी, अस्थायीपणा, कौटुंबिक त्रास आणि काय हवं ते सगळॆ नको असलेले प्रकार .... सगळंच भोगून झालं. किंबहूना बर्याचदा असं वाटून गेलं की "साला आपण जगतोय ते आयुष्य आपलंच की दुसरं कुणाच". आरशातला चेहरा ऒळखीचा वाटतो नुसताच पण ओळख पटत नाही. आणि मग एकाएकी अशी एखादी रात्र लागते "आयडेंटिटी कॉन्फ़्लीक्ट" दूर करायला.

किती विषय, किती विचार मनात घर करून बसले असतील याची कल्पना न केलेलीच बरी. किती वेळा वाटलं असेल ... आज लिहावं, पण "समय से पहले और नसीब से जादा कभी किसी को नही मिलता". तश्यातला प्रकार. जमलंच नाही, सुचलंच नाही आणि झालच नाही. मेंदू कसा डीप फ़्रिजर मधे ठेवून काढल्यागत गोठून जायचा. विचारांची नळी बुच लावल्यागत जाम व्हायची आणि आतल्या आत गुदमरायला व्हायचं. विचार बोटाच्या टोकापर्यंत पोचलेच नाही कधी. मधेच कुठतरी विरघळून जायचे. आणि मग तीच भयाण पोकळी.

असॊ ... देर आये, दुरूस्त आये. प्रयत्नांती स्वतःची ओळख पटायला लागलीय आणि आयडेंटिटी कॉनफ़्लिक्टचा भस्मासुर गळून पडायला लागलाय. अजुन थोडा वेळ लागेल, बट ऍटलीस्ट द जर्नी हॅज स्टार्टेड. सो सी यू अराऊंड.

च्युत्या उपद्व्याप!

"भेन्चोद."

आता मी काही पंजाबी वगैरे नाही किंवा हा शब्द (तसं शिवी) काही माझा ठेवणीतला देखील नाही. पण खरच .... काहीतरी हासडून द्यावं वाटतंय, हे जे फ़्रस्ट्रेशन जमा झालंय ते झटकून टाकावं वाटतय, म्हणून मग सगळी समाजशिलता बाजुला सारून एकच ... "भेन्चोद".

लहानाच मोठं होईपर्यंत मास्तर मायबापांनी एकच शिकवलं, आणि मग त्या पासनं कधी दुरावता आलंच नाही... "honesty is the policy" म्हणत नोकरीची ११ वर्ष संपली. इंजिनिअरींग संपवल्यापासून जो या नोकरीत लागलोय ते आजवर इथंचय. कधी नोकरी सोडावी वाटली नाही असं नाही किंवा कंपनीवर खूप प्रेम आहे असं नाही किंवा आपल्या बापाची कंपनी आहे असंही नाही. पण का कोण जाणे, आजपर्यंत नोकरी बदलावी असं कधी वाटलंच नाही. खरं सांगायचं झालं तर आजवर मी "नोकरी" करतोय असं वाटलच नाही. मला जे वाटलं तेच करत आलोय. "बॉस काय म्हणेल" किंवा "कुणाची तरी पर्मिशन लागेल" असं कधी वाटलंच नाही. मला पटलं .. मी केलं. इ.स. २००० मधे ३००-३५० लोकांच्या बुडाखाली आग लावून कंपनीनं त्यांना हाकललं. त्या २-३ महिन्याचा काळात ऑफ़िसात प्रत्येक जण कुणाची तरी मय्यत करून आल्यासारखाच दिसायचा. पण मी ... छ्या!! त्या जॉबकटचं टेन्शन आलेलं आठवत नाही. उलंट सर्वासोबत सकाळी चहा घेताना जी उडवायचो त्यातच मजा यायची. मला असं सहज पाहून एक मॅनेजर म्हणालेला, "तुला साला अशी मजाक सुचते तरी कशी. काही वाटत नाही का?" च्यायला म्हटलं, माझी नोकरी जाणार असेल तर मी थोबाड सुजवल्यानं काय होणारंय... जायची तर ती जाईलच. आणि गेलीच तर, "जा ना भेन्चोद ... who cares. मस्त ६ महीने घरी जाईन ... ऐष करीन आणि मग बघू पुढं काय करायच ते". तो मॅनेजर चाटच पडला. पण खरच आहे ... अगदी अशीच ११ वर्ष गेली इथं.

पण आज काल जे चाललंय ते पाहून वाटतं ... इज इट वर्थ? आपण जी इतकी गांड घासतो ... जी मर मर करतो .. ती कशासाठी? कुणाला तरी काही पडलंय का ... इथं साला आग लागलीय, कस्टमर रोज कोकलतो, रडतो, पडतो ... धमक्या देतो ... पण साला कुणाच्या बापाला काही फ़िकीर नाही. पण मग मलाच का अशी खुजली. मी का नाही ९-५ करत? मी का नाही टिंग्या मारत? मला का नाही जमत ते? की सगळे मित्र म्हणतात तसं मलाच किडा आहे? सकाळी ७ ते रात्री २-३ पर्यंत स्वत:ची जाळून घ्यायला मी काय हनुमान आहे? मला काय मिळतं यातनं ... मानसिक समाधान म्हणाल तर जे करतो त्यात सक्सेसच नसेल तर ते तरी कसं मिळणार .... पगार ... मोजकाच. उलट साला ज्यांनी काहीतरी करायला पाहीजे ते सुस्त. मग मला कुठला एवढा शौक!

किती वेळा विचार केला. पण उत्तर काही मिळत नाही. सगळं कळतं ... पण वळत मात्र काहीच नाही. म्हणतात ना ... रक्तात उतरलं की मग उतरून टाकण अवघड असतं. आणि मग थकलं की वाटत रहातं ... "is honesty really a good policy?". असं डिक्लेअर करून टाकावं म्हटलं तर मन तेही मानत नाही. आणि मग उगाच अधांतरी लटकल्यासारखं वाटतं .... विचार करून डोक्याचा किस होतो ... आणि तेवढ्यात फोन वाजतो. उचला महाराज ... उचला तो फोन ... आणि पाठवा आगीचा बंब.

साला ... आपणच चुत्या ... मग भोगा! शौक भारी ना .. मग विझवा आगी आणि घ्या जाळून बुडं!!!

आपल्यालाही असंच काहीतरी हवंय

आता मी सहा महीन्यापेक्षा जास्ती काळ कुठं होतो, त्याबद्दल नंतर कधीतरी. पण आज एक एकदम महत्वाचा मुद्दा हाती लागला, म्हणून म्हटलं आणखी वेळ न दवडता पटकन तुम्हा लोकांसोबत शेअर करावा.

http://www.cnn.com/video/#/video/bestoftv/2008/05/15/ldt.freshman.mayor.cnn

आयला, आपल्याला पण असंच काहीतरी पाहीजे. १९ वर्षाचा मेयर म्हणजे साला भन्नाटच. आपल्याला पण असाच एक तरूण आणि जबाबदार प्रधानमंत्री पाहीजे. पुष्कळ झाले साली चोखत बसणारे संत्री आणि खुऱ्च्या गरम करणारे मंत्री. कंटाळलो त्या त्यांच्या अश्वासनांना!

आता असा यंग म्हणजे MNS सारखा रिकामा विचार नको! कोणीतरी करणारा पाहीजे... कधी कधी तर वाटतं साला आपणच निवडणूक लढावी ... पण यू नो, शेवटी पोकळ विचार आणि ऍक्शन मधे फ़रक असतोच.

असो. लिहीतो सविस्तर नंतर एखाद्या चांगल्या विषयावर. ६ महिन्यानंतर एवढ सध्यातरी पुरे. उगाच अपचन व्हायचं.

बट येस, आय विल बी बॅक इन अनादर २ विक्स!

व्हाट अ वूमन वान्ट?

असं लिहायसारखं काही नाही. पण म्हटलं उगाच काहितरी भरकटत खरडण्यापेक्षा एखादा सांगण्यासारखा आठवणीचा प्रसंग निवडावा. आणि मग "अ" आठवणीचा तसा "अ" अथर्वचा. म्हणून म्हटलं त्याचाच एक गोड प्रसंग लिहावा. अगदी थोडक्यात.

आता "What a Woman Want?" या प्रश्नावर प्रत्येकाची आपापली मतं तयार झाली असतील ... आणि बऱ्याच जणाची (म्हणजे जवळपास सर्वांची) मतं अगदी एकसारखी असतील. आरे जो प्रश्न आजवर प्रत्येक पुरूषाला छळंत आलाय त्या विषयाला हात घालायचा म्हणजे अगदी तरण्या नागाच्या फ़ण्यावर हात ठेवल्यासारखं आहे. पण अगदी प्रामाणीकपणे सांगतो ... माझ्या ढोपरात नाही तेवढा दम ... लग्न केलं हेच खूप झालं .. त्या नंतर "बोलणे" हा प्रकार काय असतो हे ठावूकच नाही आणि तोंडाचा उपयोग फ़क्त (दिलं ते) खाण्यासाठी असतो एवढच ठावूक. (आणि म्हणूनच की काय मला ही ब्लॉगायची सवय लागली ... उगीच मनाचा आपला दुधाची तहान ताकावर भागवायचा कयास)

हिवाळा म्हटलं की एका जागी बसून बुडं गरम करण्या पलिकडं काही काम नसतं. आजुबाजुची टवाळ टाळकी जमा करायची आणि रात्री जागून काढायच्या. एखादा पिक्चर (संवेदच्या भाषेत भंपी), किंवा पत्ते, किंवा अशाच रंगतदार गप्पा .... आणि मग सगळ्या शादीशुदा लोकांच्या रंगतदार गप्पा त्या कशावर असणार ... बरोबर ओळखलंत "बायको" .. अगदी म्हणजे आमच्या सगळ्यां बायकांचा देखील (प्रत्येकी एक बायको ... उगीच "आमच्या सगळ्या बायका" या वरनं गैरसमज नको व्हायला. इथं काही "समज"लं तर ताप होतो ... "गैरसमज"लं तर वाटच लागायची).

तर मागल्या शुक्रवारी असेच आम्ही काथ्या कुटत बसलेलो ... आणि हळूहळू विषय घसरला "पोरींना काय आवडतं". हो घसरलाच ... कारण स्वत: होवून तर एखादा लग्न झालेला नवरा प्राणी अश्या "जीवघेणा" विषयाला हात घालणार नाही. आता विषय सुरू झाला म्हणजे पुढे काय चालू असेल ते काही मी इथं सविस्तर लिहायची गरज नाही. सर्वांना ठावूक असेलच ... आणि ज्यांना ठावूक नसेल त्यांच्यासाठी २ पर्याय ... एक तर गुगल करा .. नाहीतर लग्न करा. शेवटी अनुभव हा सगळ्यात मोठा गुरू, अगदी गुगलपेक्षाही. तेंव्हा पर्याय २ योग्य .... "योग्य?" .. हंsssss

तेवढ्यात ... बाजुला बसून काहितरी खटाटोप करणाऱ्या माझ्या अमेरिकन (इथं "अमेरिकन" हा उल्लेख त्याच्या नागरिकत्वाबद्दल नाही ....तर त्याच्या विचारसरणी बद्दल) पोरानं मधेच उडी टाकली ... आणि अगदी कॉन्फ़िडॆंटली सांगीतलं ... "I know ... they like dogs."

झालं ... अगदी आणिबाणी लागावी अशा स्तराला पोचलेलं आमचं डिस्कशन विनोदयात्रेत जावून पोचलं. बट ही इज सो राईट ... "they like dogs"

**************************************

प्रामाणिक खुलासा: या पोस्टमागे स्त्रीवर्गाला किंवा कुत्रा या स्वजातीयाला दुखावण्याचा यत्किंचीतही उद्देश नाहीये. तेंव्हा उगाच "गैरसमज" करून घेवू नयेत. स्त्रीवर्ग आणि कुत्रा या दोन्हीबद्दल मला अमाप आदर आहे, माझं स्वतःवर अफ़ाट प्रेम आहे आणि जगण्याची इच्छा आणखी शाबूत आहे. तेंव्हा नेहमीच्या सवयीनुसार (स्त्रीवर्गाने) हा पोस्ट पर्सनली घेवून गैरसमजाला बळी जावून (माझा) बळी पाडू नये.