खामोशियाँ ...

खामोशियाँ ... कोई राज़ है

खामोशियाँ ... आवाज़ है

खामोशियाँ ... अंदाज है

खामोशियाँ ... कोई साज़ है

खामोशियाँ ... अरमान है

खामोशियाँ ... मुस्कान है

खामोशियाँ ... एहसान है

खामोशियाँ ... पहचान है

खामोशियाँ ... सुहानी है

खामोशियाँ ... रुहानी है

खामोशियाँ ... कहानी है

खामोशियाँ ... जुबानी है

खामोशियाँ ... जलाती है

खामोशियाँ ... खुद भी जलती है

खामोशियाँ ... तडपाती है

खामोशियाँ ... खुद तडपती है

खामोशियाँ ... आक्रोश है

खामोशियाँ ... खामोश है

खामोशियाँ ... अंजाम है

खामोशियाँ ... बेजान है

- कोण?

He and She

She smiled.
He confessed "I love you"
She didn't answer.
He asked "Do you love me"
She didn't answer.
He was heart broken and cried like a baby.
She didn't answer.
He left her ... forever.
She didn't answer.

Little did he know. She wasn't allowed.
She wasn't allowed to answer.
She wasn't allowed to love ... again.
She was a widow.
She could just cry .... silently ... for rest of her life.


- कोण?

हमारी अधुरी कहानी ....

Inspired by the title song of the movie हमारी अधुरी कहानी. The first two lines are picked as is to maintain inspiration.
________________________________________

आसमां से जमीं, ये जरूरी नहीं, जा मिले .... जा मिले
इश्क सच्चा वही, जिसको मिलती नही, मंजिलें ... मंजिलें

मै अकेला नहीं, संग सदा तू मेरे, हर कहीं ... हर कहीं
साथ है तू मगर, हाथ मे हाथ वो, है नहीं ... है नहीँ
तू मेरी बेबसी, तू ही मेरी खुशी, जान ले ... जान ले
मुस्कुराती रहे, ये दुआ वो मेरी, मान ले ... मान ले
कुछ ऐसी अधुरी कहानी ... हमारी अधुरी कहानी ....
हमारी अधुरी कहानी .... हमारी अधुरी कहानी ....

धडकने थम गई, फिरभी चलती रही, दासतां... दासतां
इंतजार तेरा, खत्म कर ना सका, रासता ... रासता

खाक होके यही, रूह तुझसे मेरी, आ मिले ... आ मिले
इश्क सच्चा यही, इसको मिल ही गई, मंजिलें ... मंजिलें
कुछ ऐसी अधुरी कहानी ... हमारी अधुरी कहानी ....
हमारी अधुरी कहानी .... हमारी अधुरी कहानी ....

- कोण?

तन्हां आवारगी

मुळचा एप्रिल २४ २००० चा एक शब्द संग्रह …
(धन्यवाद नितिन मण्डवाले for sharing back)

--------------------------------------------------------------------
चांद तनहा, याद तनहा, तनहा जिंदगी
तनहा दिल, तनहा धड़कन, तनहा है ख़ामोशी
खाली आँखे, सूखे आंसू, दिल में है आग सी सुलगी
अंजान डगर, बेचैन नज़र, हर शक्स अजनबी

अकेला इंतज़ार, अनजान सा डर, चुपचाप खामोशी
दबी सी सिसक, बढती उलझन, चाह कहीं राह ही में रुकी
सुने सपने, भीगी पलकें,  एक दास्ताँ अनसुनी
खोई मंझिल, सुनसान राहें,  मैं भटकता हर कहीं

एक ही राहत, तेरा इंतज़ार, आँखे तेरे दर पर टिकी
अटकी सांस, तेरा एहसास, जान जैसे पलकों में रुकी
फैले हाथ, अकड़ता बदन, दिल की धड़कन भी थकी
तेरी आरजू, तेरा दीदार, इसी खातिर जैसे जां हो बाकी

मेरी ख्वाहिश, मेरी आबरू, मेरी जिंदगी
मेरा खुदा, मेरी इबादत, मेरी बंदगी
तेरा चेहरा, तेरी मुस्कान, तेरी सादगी
तेरा इंतज़ार कराती, थकी थकी सी मेरी आवारगी

- कोण?

वह ... कौन?

1996 जून 17 ला लिहीलेली काॅलेज लाईफ मधली ही कविता.

बर्याच वर्षांनी फडताळात ते जुन्या कवितांचं गाठोडं गवसलंय. तर त्या गंगोत्री ला डिजिटाईझ करण्याचा हा खटाटोप.
---------------------------------------------------------------

एक तस्वीरसी रहती है आंखोमे
कुछ अनदेखी अनजानीसी,
के सोचता हूं 'इसे देखा है कहीं'
कुछ जानी सी पहचानी सी !!

            तडपाती है मुझे वह हंसहंसके
            सताती और लुभाती हैँ,
            मै जितना उसे भुलाता हूं
            उतनीही याद वह आती हैं !!

जब पलकें मूंदे सोचता हूं
वह सामने खडी सी लगती हैं,
दिदारको पलके खोलूं तो
वह अंधेरेसे बिलगती हैं !!

            कहीं खो ना दूं उसे ख्वाबोंमे
            मै मन ही मन मे डरता हूं,
            बस इसीलिए ही रहरहकर
            उसे अक्सर याद मै करता हूं !!

वह कहां मिलेगी पता नहीं
कुछ पगली और दिवानी सी,
के सोचता हूं 'इसे देखा है कहीं'
कुछ जानी सी पहचानी सी ....!!

- कोण?

अथर्व अन् अजातशत्रू ...

अजातशत्रू ... अर्थात ज्याचा कुणीही शत्रु नाही असा तो.

अथर्व सोबत गाडीतून कुठं जायचं म्हणजे कोण्या अग्निवेश यज्ञा पेक्षा सोपं काम नाही. तिथं तो महात्मा आगीत विभूतिंची आहूति देत असतो. आणि इथं हा महात्मा तुमची विभूति बनवून प्रश्नांच्या यज्ञात तुम्हाला झोकून देत असतो. तेंव्हा त्याच्या सोबत जायचं म्हटल्यावर भगतसिंगासारखं "सर पे कफन" बांधूनच निघावं लागतं. तरी बरं त्याला पुस्तकांचं वेड आहे (गैरसमज नको ... माझा पोरगा बाकी सगळ्या कार्ट्यांसारखाच अभ्यासापासून शेकडो मैल दूर उभा असतो. पुस्तकाचं वेड फक्त गोष्टीच्या पुस्तकांपर्यंतच ... असो ...), तेंव्हा सोबत एखाद भलं थोरलं पुस्तक घेतलं की आम्ही सुटतो. किंवा कधीकधी मोबाईल वरचा व्हिडिओ गेम. बट देन यू कान्ट बि लकी ऑल द टाईम नो. आणि मग आम्ही तावडीत सापडतो.

तर परवा असंच त्याला मराठी शब्दांचे अर्थ सांगताना मी " अजातशत्रू ... अर्थात ज्याचा कुणीही शत्रु नाही असा तो" असं बोलून गेलो ... पण मग ऐकून पुढे जाईल तो अथर्व कसला. त्याचा अभ्यास म्हणजे खड्ड्याच्या रस्त्यावरचा प्रवास ... ब्रेक आणि गचके आलेच. तर मी अजातशत्रू त्याला सांगितलाच होता अन् त्याचा खडा सवाल ... "पण ते कसं शक्य आहे डॅडी? माणूस म्हटलं की मित्र आणि शत्रू दोन्ही आलेच. मग ...."

झालं ... खड्डा ... धडाम् ....

पण त्याच्या त्या प्रश्नापेक्षा मोठा प्रश्न माझ्या समोर होता. त्याला सरळ "बाळा, अभ्यासावर लक्ष दे" म्हणुन टाळावं  की "अरे तो फक्त अर्थ झाला ..." असं म्हणून खड्डा टाळावा की शिल्लक केसापैकी दोन चार केसांची आहूती देऊन अगदी डिटेल मधे समजवावं ... किंबहुना समजवण्याचा प्रयत्न करावा. अखेर कृष्ण भगवान काही मूर्ख नव्हते ... चांगले बारा गावचे पाणी प्याले होते. तेंव्हाच तर सांगून गेले ... कर्म करो, फल की चिंता मत करो. फल तो आखिर मे आळीकोईच मीलेंगा ... वगैरे वगैरे .. तात्पर्य - मी फक्त समजवण्याचा प्रयत्न करू शकत होतो ... बाकी समजणं न समजणं आमच्या पठ्ठे बहाद्दरांवर डिपेंड होतं.

पण ... पळवाट घेईन तो "मी" कसला. शिक्षकी पेशातले मायबाप अन् आयुष्यातल्या अनुभवांनी एक किडा दिलाय जो कधी सरळ सोपे मार्ग घेवूच देत नाही. आणि मी खड्डा बघून गाडी चालवली ... म्हणजे सरळ खड्ड्यात. आणि डिटेल मधे समजावणं चालू केलं.

तर अजातशत्रू ... तर एखाद्याला कोणीच शत्रु कैसा असू शकत नाही.
मी : ती व्यक्ती इतकी लाडिक असावी की कुणालाही फक्त प्रेमच यावं
तो: म्हणजे माझ्या सारखी .... (फाॅलोड बाय खी खी खी ... )
मी: किंवा त्या व्यक्तीला कुणालाही बोलून पटवता आलं पाहिजे ..
तो: म्हणजे माझ्या सारखी .. (फाॅलोड बाय डबल खी खी खी ... )
मी: नाहिच तर शेवटी मग शत्रू पटला नाही तर इतकी ताकद इतकं सामर्थ्य हवं की समोरच्या कुणालाही गारद करता आलं पाहिजे आणि कुणाची समोर उभं रहाण्याची हिम्मत झाली नाही पाहिजे ..
तो: म्हणजे माझ्या ....
मी: चुप्प बस रे ...
तो: ट्रिपल खी खी खी ....

पण खरंच अशा खिदळणार्‍या कार्ट्याला कसा कोणी शत्रू असेल ... अजातशत्रूच तो.

- कोण?

वावटळ

आसवांची नदी, विचारांच काहूर
बेसावध मनाला, वादळाची चाहूल ...

घोंघावणार्‍या वार्‍याचा वाढता जोर
थयथयून नाचणारा पिसाळलेला मोर ...

रेड्याच्या पाठिवर खुणावणारे यमदूत
मानगुटीवर नाचणारं, आठवणींचं भूत ...

रात्रीच्या अंधारात, चुकलेली वाट
तडफडती संध्या, रक्ताळलेली पहाट ...

पथरावलेले डोळे, निसटलेला जीव
थारोळ्यात पहूडलेलं अचेतन पार्थिव ...

शेवटच्या श्वासाची उद्विग्न घुटमळ
उध्वस्त झालेला गाव,
         .........    अन् शमलेली वावटळ ...

- कोण?