आपल्यालाही असंच काहीतरी हवंय

आता मी सहा महीन्यापेक्षा जास्ती काळ कुठं होतो, त्याबद्दल नंतर कधीतरी. पण आज एक एकदम महत्वाचा मुद्दा हाती लागला, म्हणून म्हटलं आणखी वेळ न दवडता पटकन तुम्हा लोकांसोबत शेअर करावा.

http://www.cnn.com/video/#/video/bestoftv/2008/05/15/ldt.freshman.mayor.cnn

आयला, आपल्याला पण असंच काहीतरी पाहीजे. १९ वर्षाचा मेयर म्हणजे साला भन्नाटच. आपल्याला पण असाच एक तरूण आणि जबाबदार प्रधानमंत्री पाहीजे. पुष्कळ झाले साली चोखत बसणारे संत्री आणि खुऱ्च्या गरम करणारे मंत्री. कंटाळलो त्या त्यांच्या अश्वासनांना!

आता असा यंग म्हणजे MNS सारखा रिकामा विचार नको! कोणीतरी करणारा पाहीजे... कधी कधी तर वाटतं साला आपणच निवडणूक लढावी ... पण यू नो, शेवटी पोकळ विचार आणि ऍक्शन मधे फ़रक असतोच.

असो. लिहीतो सविस्तर नंतर एखाद्या चांगल्या विषयावर. ६ महिन्यानंतर एवढ सध्यातरी पुरे. उगाच अपचन व्हायचं.

बट येस, आय विल बी बॅक इन अनादर २ विक्स!

व्हाट अ वूमन वान्ट?

असं लिहायसारखं काही नाही. पण म्हटलं उगाच काहितरी भरकटत खरडण्यापेक्षा एखादा सांगण्यासारखा आठवणीचा प्रसंग निवडावा. आणि मग "अ" आठवणीचा तसा "अ" अथर्वचा. म्हणून म्हटलं त्याचाच एक गोड प्रसंग लिहावा. अगदी थोडक्यात.

आता "What a Woman Want?" या प्रश्नावर प्रत्येकाची आपापली मतं तयार झाली असतील ... आणि बऱ्याच जणाची (म्हणजे जवळपास सर्वांची) मतं अगदी एकसारखी असतील. आरे जो प्रश्न आजवर प्रत्येक पुरूषाला छळंत आलाय त्या विषयाला हात घालायचा म्हणजे अगदी तरण्या नागाच्या फ़ण्यावर हात ठेवल्यासारखं आहे. पण अगदी प्रामाणीकपणे सांगतो ... माझ्या ढोपरात नाही तेवढा दम ... लग्न केलं हेच खूप झालं .. त्या नंतर "बोलणे" हा प्रकार काय असतो हे ठावूकच नाही आणि तोंडाचा उपयोग फ़क्त (दिलं ते) खाण्यासाठी असतो एवढच ठावूक. (आणि म्हणूनच की काय मला ही ब्लॉगायची सवय लागली ... उगीच मनाचा आपला दुधाची तहान ताकावर भागवायचा कयास)

हिवाळा म्हटलं की एका जागी बसून बुडं गरम करण्या पलिकडं काही काम नसतं. आजुबाजुची टवाळ टाळकी जमा करायची आणि रात्री जागून काढायच्या. एखादा पिक्चर (संवेदच्या भाषेत भंपी), किंवा पत्ते, किंवा अशाच रंगतदार गप्पा .... आणि मग सगळ्या शादीशुदा लोकांच्या रंगतदार गप्पा त्या कशावर असणार ... बरोबर ओळखलंत "बायको" .. अगदी म्हणजे आमच्या सगळ्यां बायकांचा देखील (प्रत्येकी एक बायको ... उगीच "आमच्या सगळ्या बायका" या वरनं गैरसमज नको व्हायला. इथं काही "समज"लं तर ताप होतो ... "गैरसमज"लं तर वाटच लागायची).

तर मागल्या शुक्रवारी असेच आम्ही काथ्या कुटत बसलेलो ... आणि हळूहळू विषय घसरला "पोरींना काय आवडतं". हो घसरलाच ... कारण स्वत: होवून तर एखादा लग्न झालेला नवरा प्राणी अश्या "जीवघेणा" विषयाला हात घालणार नाही. आता विषय सुरू झाला म्हणजे पुढे काय चालू असेल ते काही मी इथं सविस्तर लिहायची गरज नाही. सर्वांना ठावूक असेलच ... आणि ज्यांना ठावूक नसेल त्यांच्यासाठी २ पर्याय ... एक तर गुगल करा .. नाहीतर लग्न करा. शेवटी अनुभव हा सगळ्यात मोठा गुरू, अगदी गुगलपेक्षाही. तेंव्हा पर्याय २ योग्य .... "योग्य?" .. हंsssss

तेवढ्यात ... बाजुला बसून काहितरी खटाटोप करणाऱ्या माझ्या अमेरिकन (इथं "अमेरिकन" हा उल्लेख त्याच्या नागरिकत्वाबद्दल नाही ....तर त्याच्या विचारसरणी बद्दल) पोरानं मधेच उडी टाकली ... आणि अगदी कॉन्फ़िडॆंटली सांगीतलं ... "I know ... they like dogs."

झालं ... अगदी आणिबाणी लागावी अशा स्तराला पोचलेलं आमचं डिस्कशन विनोदयात्रेत जावून पोचलं. बट ही इज सो राईट ... "they like dogs"

**************************************

प्रामाणिक खुलासा: या पोस्टमागे स्त्रीवर्गाला किंवा कुत्रा या स्वजातीयाला दुखावण्याचा यत्किंचीतही उद्देश नाहीये. तेंव्हा उगाच "गैरसमज" करून घेवू नयेत. स्त्रीवर्ग आणि कुत्रा या दोन्हीबद्दल मला अमाप आदर आहे, माझं स्वतःवर अफ़ाट प्रेम आहे आणि जगण्याची इच्छा आणखी शाबूत आहे. तेंव्हा नेहमीच्या सवयीनुसार (स्त्रीवर्गाने) हा पोस्ट पर्सनली घेवून गैरसमजाला बळी जावून (माझा) बळी पाडू नये.

Frank-ly स्पिकींग

Frank .. एक टिपीकल आयटम. Every Body Loves Raymond (EBLR) मधल्या Ray चा बाप. पण हा माणूस 'जे बोलतो, जेंव्हा बोलतो आणि ज्या पद्धतीनं बोलतो' ... ते ऐकून तर सोडा, नुसतं बघुनच हसू येतं ... at times इतकं .... की हसू की रडू तेही कळंत नाही. आणि म्हणून this is one of the reasons why EBLR is one of my very favorite shows.

"Cut the Crap" ... एक नेहमीचा response... कुठल्याशा प्रश्नाला उत्तर द्यायचं नसेल तर हे वाक्य फ़ेकून मोकळा. "Crap" हा त्याचा आवडता शब्द. चार अक्षरी F शब्द ज्या सर्रासपणे वापरला जातो तसा हा त्याच्यासाठी ... "Crap"

"Dad, I want to spend time with Kids. It is important and good ... and ... ", Ray
"Cut the crap.", Frank

"Frank, dont you think you have never encouraged Ray, or Robert for that matter, to do what he or they always wanted to do", Deb
"Cut the crap ... "

"Do you ever cared for my love and care for you Frank ... in all these 45 years of our marriage ...", Murry
"Cut the crap .. where is my lunch"

"Dad, I am a sargent, not a police man", Robert
"Cut the crap ... and GIVE ME THE REMOTE"

"Dad, you really did not want me to take piano lessons, did you? That is why you always made me play T-ball, isn't it?", Ray
"For the sake of the holy god .." ... wait ... गॉड म्हणॆल तो frank कसला .. हंsss "for the sake of holy crap ... what kind of question is that?" ..

holy crap? now what is that ... पण शेवटी तो Frank ... holy crap नाहीतर आणखी काय म्हणेल.

आणि हो "I was in Korea" this is another catch phrase .. catch phrase म्हणजे जेंव्हा जेंव्हा frank हा प्राणी अडचणीत सापडतो आणि इतराची अडचण ही त्याच्या त्यावेळच्या गरजेपेक्षा (म्हणजे ब्रेड किंवा रिमोट किंवा टिव्ही आणि असंच काही तरी चिल्लर) मोठी ठरायला लागते, तेंव्हा त्याचं एकच दुःख्ख ... एक instanteneous "I was in Korea" .... Well he was. अमेरिकन आर्मीमधे असताना तो कधीतरी कोरीयात युद्धावर होता. आणि ते दुःख्ख आणि तो त्रास जगातल्या कुठल्याही त्रासापेक्षा नेहमीच सरस असा त्याचा भ्रम ... किंवा विश्वास म्हणा! आणि मग तुमची फ़ालतू कारणं गुंडाळून सुरळी करा आणि घाला ... मला माझी "गरज" पुर्ण करून द्या ... व्हा बाजुला ... झालं!

*********

असे कितीतरी Frank आपण नेहमी पहातो. मी पाहिलेत. आपलं एखादं दुःख्ख अशी ढाल करून जगणारे, अशा कारणाची ढाल पुढे करून एक sympathy wall तयार करून स्वतःला कुरवाळणारे Frank, आपल्या कुटूंबावर प्रेम करून देखील अगदी अनोळखीपणे वागणारे Frank, आपल्या प्रत्येक कृत्यावर इतरांना हसवणारे आणि कितीही वेडगळ किंवा विक्षीप्त वागताना इतरांबद्दल मनात अपार प्रेम जपणारे Frank ...प्रत्येक वेळी एका नव्या पोषाखात .. पण प्रत्येकवेळी तेवढ्याच ओळखीचे आणि आवडीचे.

तुम्हाला भेटलेत का कोणी असे?

रामण्णाचं पुण्य!!!

"आरं ए गनप्या. ते कोंबडं पळालं बघ. धर तेला. सांच्यासाठी धाडलंय परश्यानं. गेलं पळून तर रातच्याला परेशानी हुईल ... पळ पळ बिगी." सकाळी सकाळी बिडी शिलगावत रामाण्णानं हाक दिली. आज कामावर जायचं नसल्यानं सगळंच कसं निवांत चालू होतं. उठू उठू म्हणंत चांगलंच उजाडलं होतं. पण रामाण्णाला मात्र उठवत नव्हतं. रात्रभर शांतेन झोपू दिलं नव्हतं. ती गेल्यापासनं नाहीतरी तो जरा थंडावलाच होता.

रामाण्णा म्हणजे गावातला हरकाम्या माणूस. शांत बसणं हे त्याच्या खाक्यात नव्हतंच. बापदादांकडून वडिलोपार्जीत आल्या सारखा हा गुण त्यानं चांगलाच जोपासला होता. वेळ मिळाला की काहीबाही करत रहायचं हेच त्याला ठावूक. दिवसभर दामाजीच्या शेतात राबून घरी परतलं की शांतीच्या हातचं गरम गरम खायचं आणि मग चावडीवरच्या टवाळ मंडळीला नमस्कार टाकून कसल्या ना कसल्या उद्योगाला लागायचं हेच रोजचं जीणं. मग कधी कुणाला मदत लागली तर सगळे कसे हक्कानं म्हणायचे, "बिनघोरी बगा. रामाण्णा हाय की हातभार लावायला". मग कुणाचं खळं बडवणं असो नाहीतर रंभाच्या म्हशीचं दुखणं असो, कुंदीच्या सासरवाडीचं गाऱ्हाणं असो किंवा रखमा आजीची देवपुजा. रामाण्णा सगळं कसं जातीनं करायचा. परश्याच्या पोरीच्या, जनाच्या, लग्नात एकट्यानं सगळ्या वरातीची सोय बघीतली होती. कुणाला काही कमी पडू दिलं नाही. काय झक्कास व्यवस्था केली होती .. जणू काय त्याचीच पोरगी होती ती.

नाही म्हटलं तरी जना त्याला आबाच म्हणायची. गावातल्या शेंबड्यापोरासकट थोर म्हाताऱ्यांचा "रामाण्णा" जनाचा मात्र "आबा" होता. आणि त्याला ही ते आवडायचं. लहानपणापासनं आबा आला की जना खुललेली असायची, त्याच्याच भोवती फ़िरत रहायची. रामाण्णापण परश्याकडं निघाला की खिशात चने, गोळ्या किंवा एखादं बिस्कीट असं काहीबाही हमखास ठेवायचा. कधी विसरलं तर हिरमुसलेली जना त्याला पहावायची नाही. बऱ्याचदा तर परश्यानं हाकलल्या शिवाय ती त्याला सोडायचीच नाही. "जने, जा की बाहेर खेळ नायतर तुझ्या माईला काय मदत पायजे का बघ. च्या करायला सांग आन घेवून ये". जना गेल्या शिवाय परश्या आणि रामाण्णाला बोलायला भेटायचं नाही. पण जना गेली की एक विचीत्र पोकळपणा रामाण्णाला जाणावायचा. आणि मग अस्वस्थ होवून कधी कधी तोच म्हणायचा "अरं बसू दे की. उगाच का खवीस खातूस तीच्यावर".

रामाण्णाचं हे देवासारखं वागणं शांतेला मात्र पटायचं नाही. तीनं कितीतरी वेळा त्याला बोलून दाखवलं असेल "अवं असं रामावनी नाका ऱ्हावू. लोकं काय तुमी चांगले म्हणून न्हाई बोलवत तुमाला. उगं काम कराया फ़ुकट हात मिळत्यात म्हणून रामाण्णा रामाण्णा करत्यात." तीला वाटायचं आपला नवरा इतका थकून येतो, मग जरा शांत बसावं, आपल्याला जवळ घ्यावं, बोलावं, आणि बरच काही. नाही म्हटलं तरी तीला नवऱ्याशिवाय होतंच कोण. महामारीत माय बाप गेले. आणि मग मावस की चुलत की मावस-चुलत अशा कुठल्या मामानं सांभाळला तीला. वयात आली तशी गावतल्या पाटलामार्फ़त रामाण्णाला गाठला आणि दिली हवाली करून. लग्नानंतर कुठल्याश्या कारणावरून गावात उठलेल्या वादळात, तो होता नव्हता तेवढा मामापण गेला. आणि शांती सारं माहेर हरवून बसली. तेंव्हापासनं रामाण्णा हेच सर्वस्व होतं तीचं. लग्न करून आली तेंव्हा शांतीला पाहून कितीतरी जणांना "रामाण्णाचं हे मागल्या जन्माचं पुण्य आहे" असंच वाटलं. तसं म्हटलं तर रामाण्णा या जन्मात पण काही कमी ’पुण्य’ करत नव्हता. रखमा आजीनं तर शांतीला नजर लागू नये म्हणून गावाबाहेरच्या भैरवाची पुजा केली होती. पण भैरवाच्या मनात काहीतरी निराळच होतं.

एक दिवस रखमा आजी सोबत भैरवाच्या दर्शनाहून परतताना शांतीनं रामाण्णाला पाहीलं. गडबडीत कुठतरी निघालेल्या रामाण्णाला आवाज द्यायच्या आधीच तो घाम पुसंत नजरेआड झालेला. शांतीच्या मनात चलबिचल झाली. आणि त्या रात्री झोपताना शांतीनं खोलात जावून त्याला विचारायचा प्रयत्न केला. पण "सांगतो नंतर कधी तरी" म्हणत रामाण्णानं विषय टाळला होता. दिवस उलटले. सगळं कसं आपसुकच निवांत झालं. पण वरवर शांत वाटणाऱ्या शांतीच्या मनातून काही तो दिवस जाईना. तेंव्हा एक दिवस तीनं हटकून रामाण्णा जवळ तो विषय काढला, " अवं, एक इचारायचं व्हतं". "हं" म्हणत रामाण्णानं कूस बदलली. "तवा तुमी गरबडीत कुटं गेला व्हता हे सांगीतलं न्हाई कदी ... म्या म्हणते असं लपवायसारखं ....." पुढलं काही ऐकायच्या आधी रामाण्णा उठून पायात चपला घालून बाहेर पडला होता. त्याला तो विषयच मुळी नको होता. पण परिणामी शांतीला अधिकच उत्सुकता लागून राहीली. पण रामाण्णाला असं रागात आणायला तीला आवडायचं नाही. नाही म्हणायला, तीला तो एकटाच होता. तो गेला की सगळं घर तीला खायला उठायचं. म्हणून मग तीनं तो विषय मनातनं काढून टाकयचं ठरवलं.

पण नशीबाचा फ़ेरा कुणाला चुकलाय का? एक दिवस रानातून घरी परतताना शांतीनं रामाण्णाला परश्याच्या गोठ्याकडं जाताना पाहीलं. हातात कसली तरी पिशवी घेवून अगदी आनंदात तो निघाला होता. त्याला आवाज द्यावा म्हणून शांतीनं तोंड उघडलं, तर गोठ्याच्या दारात परश्याची बायली उभी होती. आत जाताना तीनं रामाण्णाचा हात धरलेला शांतीनं पाहीला. आणि आभाळ कोसळल्यासारखं ती झपक़्अन खाली बसली. जरा शुद्ध आली तेंव्हा पटापट परश्याच्या गोठ्याकडं गेली आणि गोठ्याच्या भिंतीला कान देवून ऐकू लागली. रामाण्णाचा एक एक शब्द तीच्या मनाला कापत होता. "करू कायतरी शांतीच. तू नगस उगच ईचार करू. म्या बगतो काय करायचं ते. तीला न्हाई कळनार काई. आजपस्तोर कधी कळलंय का? आणि ती न्हाई माज्यावर शंका धरायची. तू फ़कस्त परश्याला सांबाळ. चल. निघतो म्या. तेवडं कापड मातर आपल्या जनीला दे. इसरू नगस. माजी पोरगी हाय ती ... तीला कायबी कमी पडू देवू नगस". ऐकून शांतीला घेरी आली. काहीतरी पडल्याचा आवाज आला म्हणून परश्याची बायली आणि रामाण्णा मागे आले. बेशुद्धावस्थेतली शांती पाहून दोघांची शुद्द हरपली.

डोळ्यावरली सूज आवरत रामाण्णा गणाप्याकडं पहात होता. "मालक, हेला इथं टोपलीखाली ठिवतो. न्हाईतर जायचं पुना पळून". पण उघड्याडोळ्यानी गणप्याकडं बघणाऱ्या रामाण्णाला मात्र रात्रच सरत नव्हती. रात्रभर शांतीनं त्याला झोपू दिलं नव्हतं. "सोड मला मुडद्या. तुला असले चाळे कराया लाज न्हाई वाटली. म्या काय पाप केलं म्हणून ह्या अवदसेसंगट संसार मांडलास." आणि चिंचेखालच्या विहीरीत बुडताबुडता ती शाप देवून गेली ... "देव बघून घेईल तुला ... कधी सुखानं झोपू देनार नाय ... जगू देनार नाय .. जगू देनार नाय". सुजावलेले डोळ्यानं रामाण्णा कोंबडीकडं बघत होता आणि शांतीचा आक्रोश ऐकत होता.

मन वढाय वढाय ... हो ४ वर्षाचं सुद्धा

"Daddu, can spider man die?" एक अतीगंभीर प्रश्न अथर्वने विचारला. तुम्हा आम्हाला त्या प्रश्नाचं काही वाटणार नाही कदाचीत. पण त्या ४ वर्षाच्या मनाला ती कल्पना किती जखमी असेल याची कल्पना आपणाला करता येणार नाही. शेवटी काही झालं तरी स्पायडर मॅन त्याचा सुपर हिरो. well, "हे सगळं इथं मांडायचं कारण?" सांगतो. या साध्यासुध्या वाटणाऱ्या प्रश्नाचा आणि त्यानंतरच्या आमच्या संभाषणाचा समारोप अगदी अनपेक्षीत झाला.

मन, मग ते कितीही कोवळं का असेना, विचार करणं हे त्याचं काम. माशाला पोहायला किंवा वासराला दुध प्यायला शिकवायला लागत नाही. भुक लागली की खाणं आणि थकलं की जांभई देणं, दुखलं की रडणं आणि सुखलं की हसणं, हे जितकं नैसर्गीक अगदी तितकच नैसर्गीक म्हणजे मनाचं विचार करणं. मग त्याला वय किंवा कशाची अट नाही.

दिवसागणीक अथर्व वाढतोय. आणि वाढत्या वयाबरोबर आचार विचार वाढताहेत. रोज नवीन काहीतरी शिकणे आणि मग आचरणात आणणे हाच तो काय त्याचा एक्सपिरीअन्स. आणि या एक्सपिरीअन्सपायी तो कोण कोण प्रश्न विचारतो. मागच्याच ब्लॉगमधे मी त्याचे काही पराक्रम वर्णन केले. पण "त्यांना काय कळतं" या एका विचाराखाली आपण कितीतरी वेळा या बाल मनाच्या आशा, आकांक्षा, विचार आणि भावना दाबून टाकतो. पण अखेर जssराss विचार केला तर असं पटायला लागतं की त्या बाल मनात देखील अगदी तेच चालतं जे आपल्या so called जाणत्या मनात चालू असतं.

शेवटी भावना ती भावनाच. लहान पोरगा म्हणा किंवा एखादा जख्ख म्हातारा म्हणा. आणि मृत्यू सारखं सत्य अगदी प्रत्येकाला भयावहच वाटतं.

ऑगष्ट २४. मी, विजू आणि बाळराजे मंदिरात निघालो होतो. माझा ३२वा वाढदिवस, म्हटलं जरा देवापुढे डोकं टेकावं आणि पुढल्या आयुष्याची भीक मागावी. माझा वाढदिवस आहे हे कळाल्या पासून साहेबांनी कमीत कमी शंभरवेळा तरी मी किती म्हातारा झालो याची आठवण करून दिली असेल मला. असॊ. तर मी गाडी चालवत चालवत विजूशी कसल्यातरी विषयावर बोलत होतो. आणि अथर्व आपल्या कार सीट मधून दोन बोटे वाकडी करून माझ्याअंगावर स्पायडर-वेब टाकत होत. आणि मधेच "excuse me
daddu, can spider man die? Pranav says he does and I say no." बहुतेक प्रणव सोबत कसली तरी पैज लागली असेल. आता प्रणव पडला ६ वर्षाचा, म्हणजे २ उन्हाळे जास्ती पाहिलेले, पब्लिकस्कूल मधे जाणारा आणि अमेरिकेत राहिल्यानं स्वतंत्र विचार करायची सवय. म्हणून तो अगदी ठाम होता "Yes, Spider man dies". कधी, कसा, का, कुठे, केंव्हा .. कशाचा पत्ता नाही ... पण "yes, he dies" हे नक्की. आणि ते सारं अचानक आठवून अथर्वचा मला हा प्रश्न. मी थोडा विचार करून म्हटलं "हो". ४ वर्षाचा म्हटल्यावर त्याला आयुष्याचं सत्य सांगाणं हा माझा बापधर्म! पण म्हटल आपल्या पोराचा सुपर हिरो. उगीच हो म्हणून त्याला एक "common man" कशाला बनवा. म्हणून थोडं स्पष्टीकरण देत म्हणालो,
"You know. He saves lots of people and slowly he gets tired and grows old. When things get old, they become weak. Like you see that tree, it is growing big. And slowly it will grow old and weak and then it will die." म्हटलं पिल्ल्याला लक्षात आलं असेल मला काय म्हणायचंय. पण त्या नंतर जे झालं, देवा शपथ सांगतो, थरथरायला झालं.

माझ्या उत्तरावर "ओह" अशी प्रतिक्रीया देवून तो परत त्याच्या virtual web सोबत खेळता झाला. आणि परत एकदा उचकी लागल्यागत एकदम बोलला. "Daddu, so you are also growing old ... so you will also .." आणि पुढले शब्द त्याला उच्चारावेसेच नाही वाटले. "so you will also .... आवंढा .... I don't want to say it" असं म्हणून शांत झाला. मग कसलं वेब नाही की प्रश्न नाही. बापावीना आयुष्य काय असेल हे त्याला कदाचीत पहावलं नसेल. पोरका पोरगा म्हणून पुढे जे काही असेल ते कदाचीत त्याला जाणवलं असेल आणि नकोसं झालं असेल. पण एक मात्र खरं. त्याच्या विचारशक्तीकडं बघून मला जो कौतुकास्पद अभिमान वाटला तो इथं प्रकट करणं शक्य नाही. गळा दाटून आला आणि म्हटलं, एव्हाना मी "आय लव्ह यू" म्हटलं की "आय डोन्ट लव्ह यू, आय ओन्ली लव्ह ममा" म्हणत हसणारं चिमुरडं हे, इतका विचार करायला लागलं. मग हळूच गाडी बाजूला घेतली आणि त्याला म्हणालो, "बेटा, don't worry. I am not going to go anywhere. Mr God loves you a lot and he will take care of you."

मंदिरात पोचलो. आणि मग स्वतःसाठी काही मागायचं भानच कुणाला होतं. डोळे मिटले आणि त्या दगडाला म्हणालो, "बाबा रे, माझ्या सगळ्या इच्छा सोड. पण याच्या पूर्ण कर."

शेवटी मागल्या ब्लॉगच्या कमेंटमधे संवेदने म्हटल्यासारख "ही पोरं कधी कशी प्राण गळ्याशी आणतील हे सांगता येत नाही" किंवा "कधी प्राण कंठाशी आणतील" असं म्हणू का मी. तसं गळ्याशी काय किंवा कंठाशी काय, अर्थ एकच, पण बहुतेक भावना थोडीशी वेगळी. नाहीका!!

Let your work speak for you

२० वर्ष ... हो जवळपास २० वर्ष झाली हे लाकूड हातात घेवून मी इथं मैदानात उतरलो. त्या पहिल्यादिवसापासनं आजपर्यंत हा घणाणती टोला असाच आहे. आला चेंडू की दे दणका ... शाब्बास पठ्ठे. कुणाला पटो की ना पटो .. आवडो की ना आवडो ... आपल्याला भारी आवडतं. आजवर जे काही केलंय आणि करत राहीन. मला जोवर सार्थ अभिमान असेल, तोवर हे असच चालणार. तुम्हाला नाही ना पटंत ... मग निघा ना आपल्या वाटे. मी का तुम्हाला निमंत्रण दिलय की "यारे बाबांनो .. मी खेळतोय तर जरा बघायला या." आरे जा ना! ही बॅट पकडली तेंव्हा काय मला तुम्ही सांगितलं होतं ... "हे बघ सच्या, हा शॉर्ट बॉल आला ना की हा असा खेळायचा ... आणि ती फ़ुल्लीश डिलीवरी आली ना की ही अशी द्यायची ..." मग आज का सगळे जण असे उलटतपासणी असल्यागत माझ्या प्रत्येक शॉट वर कॅमेरा लावून बसलेत. आरे मी खेळतो, एन्जॊय करतो, तुम्ही ही करा ना. ११ गावची ११ पोरं आम्ही ... कशी एकत्र येवून आपल्या देशासाठी खेळतो, तुमच्या आणि माझ्या आनंदादाखल खेळतॊ. मग सपोर्ट करा ना. की तुमचा सपोर्ट असाच बुजळा ... जिकलॊ की आम्ही तुमचे "हिरोज इन ब्लू" आणि नाही जमलं कधी तर अगदी गल्लीगल्लीत आमच्या नावाच्या बोंबा.

कोण रे ते? कोण म्हणाला की "मी आजकाल दणके देत नाही"? आरे मानला .. दणके कमी झाले असतील ... पण म्हणून काय मी कुचकामी झालो, दुबळा झालो. आरे तोंड उघडायच्या आधी जरा ऍनालिसीस तरी करायचं ... थोडीशी कारण मिमांसा केली असती तर असे नसता ओकला. २० वर्ष तुम्हा लोकांना रिझवलं ते का असंच fluke होतं. वयासोबत आणि अनुभवासोबत न बदलणारा तो माणूसच कसला? ’नवं शिका आणि जुनं सुधारा’ हाच आपला गुरूमंत्र. मग एक सिनीअर प्लेयर म्हणून थोडं शांत व्हायला नको? की आजही तेच करू ... आला चेंडू की दे दणका. साला, तेंव्हा दणका देतादेता आऊट झालो तर तुम्हीच सगळे "चु चु चु" करायचे ... पस्तावायचे ... म्हणायचे "यार सच्या नको आऊट व्हायला पाहिजे होतास". आत्ता तसा बाद होवू दे बरं मला! आरे तुम्ही टिव्हीसमोर बसून हासडलेल्या शिव्या आणि शाप मला त्या मैदानावर ही ऐकू येतात. "तिच्या आयला, हा सच्या ना काही कामाचा नाही. बिनभरवशाचा बैल आहे साला. काढून टाकायला पाहिजे ... " आणि कायच्या काय . म्हणजे तुम्हाला म्हणायचंय तरी काय ... मी खेळू की नको खेळू? असू देत तुमच उत्तर तुमच्या पाशी. तुम्ही ’नको’ म्हटल्यानं मी काही थोडीच सोडणार आहे. जोवर इथं जिगर मधे आग आहे तोवर हे असंच चालणार ... वेळ आली की उतर मैदानात आणि उतर कसोटीला खरा.

तो कपिल साला ... म्हणे ’सचीन मॅच-विनींग गेम कधी खेळतच नाही’!! अहोsss कपील ... तुम्हाला बोलतोय. मानलं .. हिंदूस्तानचा एक ग्रेट खेळाडू तू. विकेट्सचा विश्वविक्रम, हिदूस्तानचा पहिला वहिला आणि एकुलता एक विश्वकरंडक जिकणारा कप्तान आणि बरेच काही तुझ्या नावावर जमा आहे. आणि मी अगदी लहान असल्यापासनं तुझं खेळणं पहात आलोय. सुनिल, श्रिकांत वगैरेच्या खांद्याला खांदा लावून तुम्ही टक्कर दिली सगळ्यांशी आणि त्याचा नेहमीच हेवायुक्त अभिमान वाटला मला. पण हे मला असं का म्हणून बोलणं. तुझ्या या अशा वागण्यानं मला तर काही फ़रक पडत नाहीच ... पण आपला one of the icons क्रिकेटर असा अद्वातद्वा वागला याचं वाईट वाटतं. वाटत ज्या माणसाकडं पाहून आपण वाढलो तो असा कसा असू शकेल. आणि मला सांग, मी नसेन कदाचीन मॅच संपेपर्यंत पिच वर, पण म्हणून का माझं योगदान कमी होतं. आणि अशा किती मॅचेस आहेत जीथं तू पिचवर आहेस म्हणून आम्ही आशा लावून असतो, आणि तू मात्र आपला टुकू टुकू करत सगळी मॅच घालवतोस. आरे त्या शास्त्री सोबत कितीवेळा अशा मॅचेस हारलो आपण. मग तेंव्हा कुठं होता तुझा हा तोरा. तो शोएब अख्तर म्हणे १०० मैलाची बोलींग करतो ... पण त्यालाही मी चेपलाच की. हा असा सहज six मारून मोकळा झालो. तुझ्या सारखा नाही अर्ध्या पिचपर्यंत जावून "well-left" नाही केला. मग का म्हणून हा दोष माझ्या माथी.

मागे जेंव्हा कादीरला झोडला तेंव्हा म्हण, किंवा त्या वार्नला चेपला तेंव्हा म्हण, हिरॊ कप मधली हिरोगीरी म्हण किंवा वर्ल्ड कप मधला damn good touch म्हण ... तेंव्हा का नाही तोंड उघडलं तुझं? आरे जर हक्कानं शिव्या घालयच्याच असतील तर हक्कानं स्तुतीही करायची ताकदही ठेवावी माणसानं. अशा वेळी उगीच वाटतं, माणसं "मोठी" झाली म्हणजे "मोठेपणा" विसरतात का? पण तसंही काही नाही. आरे ब्रॅडमननं स्वतः तोंडभरून कौतूक केलं तेंव्हा आभाळ ठेंगणं झालं होतं. जावू दे. मी काही इथं माझी बाजू मांडायला नाही आलो. पण म्हटलं एकदा तुझा गैरसमज दूर करायचा प्रयत्न तरी करून पाहू. तिकडं ते बिग-बी आणि शाहरूख असेच वागताहेत तुझ्यासारखे. मला एवढच म्हणायचंय ... तुझा काळ वेगळा होता आजचा काळ वेगळा. खेळाडूकडनं पर्वताएवढ्या अपेक्षा करून लोक इथं मॅच पहायला येतात. तिकीट काढून मॅच पहायला आले किंवा केबलवाल्याचे पैसे दिले म्हणून त्याची भरपाई आमच्याकडनं करू पहातात. आरे, प्रत्येक चेंडू अगदी सिमेबाहेरच गेला पाहिजे असं असेल तर मग तुझ्या सारख्या गोलंदाजाचं काय व्हायचं याचा कधी चुकून तरी विचार केलाय? क्रिकेट हा बॅट आणि बॉल यातलं द्वंद्व आहे. त्याला त्याहून वेगळं समजून, पर्सनल होवून भावनेचा भरात हवं ते बोलू नये. मागे एकदा तो इम्रान खान असाच ओकून गेला. त्याचं तेवढं वाईट नव्हतं वाटलं जेवढं तुझ्या इग्नोरन्सच वाटलं. काही झालं तरी तो पडला प्रतिस्पर्धी. माझ्या मनाचं खच्चीकरण करण हे त्याला क्रमप्राप्त होतं. आणि ते जाणून मी सहजपणे निभावून घेतलं. पण तूच असा जर घरभेदी वागू लागलास तर मग आम्ही बघायचं तरी कुणाकडे?

आणि तुला काय वाटतं. मला काही उलट उत्तरं देता येत नाहीत. पण शब्दाने शब्द वाढवणे आपल्या खाक्यात नाही. आपलं बोलणच थोडकं. "Let the work speak for you". त्या पाकिस्तानला जोर चढला होता २००३ वर्ल्ड कप मधे. म्हणे पाकिस्तानची टीम हिदुस्तानपेक्षा सरस आहे ... ए चिरकूट ... आरे जा. आजवर एकदा तरी वर्ल्डकप मधे जिंकलाय का आमच्या विरूद्ध? मग कशाचा एवढा नशा. सेहवाग आणि माझ्या जोरावर आम्ही मॅच जिंकली आणि बसले का शेपूट गां$#त घालून. मी म्हणतो आरे करून दाखवा ना दम असेल तर ... उगीच फ़ुशारकी कशाला मिरवायची? एक एक करत जवळपास ३० वेळा शतकं हुकली म्हणून रडत नाही बसलॊ. आज चुकलं, उद्या नाही चुकणार याच आशेवर खेळतोय.

जावू दे. "रोज मरे त्याला कोण रडे" अशातली गत होवून बसलीय. आणि तू जर असाच ओरडत रहाशील तर तुझं बोलणंही मी ’रोज मरे" category मधे टाकून मोकळा होईन ... मग एवरेस्टच्या शिखरावर उभा राहून, बेंबीच्या देठापासून, घसा फ़ाटेस्तोवर जरी ओरडलास तरी ते माझ्या कानाच्या पडद्यामागे पोचणार नाही.

आता शहाण्यासारखा वाग नाही तर वेड्यासारखा. निवड तुझी. पण तू जर तुझं iconic status टिकवून ठेवू शकलास तर मला मात्र अभिमान वाटेल.


**** सप्टेंबर ६, २००७ *******************************
हे पोस्ट लिहील्या पासनं सचीनची ४ शतकं हुकली. आता काय कपाळ फ़ोडायचं त्यानं.

उगीच आपलं लिहावसं वाटलं म्हणून

२४ जुन ते २४ जुलै. एक महिना ... बापरे! महिनाभर लिहायसारखं काही सुचलच नाही का मला .. am i so unproductive!

काय चाललय काही समजत नाहीये. ऑफ़ीसच्या उचापत्या (म्हणजे नियमीत काम ... बाकी उपद्व्यापात आणि उचापत्यात मला तसा इंटरेस्ट नसतोच मुळी ... "आपण भले आपले काम भले") सांभाळता सांभाळता दिवस संपून जातो आणि रात्री झोपताना जाणवतं आज लिहायचं राहून गेलं. मनाला हुरहुर लागून रहाते. मग "उद्या लिहायच" असं ठरवून झोपी जायचं .. आणि उगवत्या सुर्यासोबत परत त्याच उचापत्या ताटात घेवून दिवसभर या डबड्यासमोर खटखट करत बसायचं ... परत रात्री पाठ टेकेपर्यंत.... छ्या ... जाम वैतागलोय. आणि म्हणून आज म्हटलं ... आज ऑफ़ीसमधे बसूनच लिहायचं. (ठावूक आहे की हे काही लगेच लिहून संपणार नाहीये म्हणून ... पण साला सुरूवात तर करू).



देवाशपथ सांगतो ... इतकं लिहावसं वाटतं की कधी कधी तर स्वप्नात ब्लॉग लिहून होतो ... आणि सकाळी उठलं की पाटी पुसून ठेवल्यासारखी दिसते .. आणि असा तो दिवस एकदम बेकार जातो. दिवसभर मनाला बोचत रहातं abortion करून आल्या सारखं. एक ब्लॉग जन्मण्याआधीच संपल्याचं दुःख्ख बोचत रहातं. आजचा दिवस असाच. पण म्हटलं आजची बोच जरा वेगळ्या पद्धतीने हाताळावी. नेहमी दिवसभर कुजत बसतो. पण आज म्हटलं जरा वेगळं ... का म्हणाल तर त्याचं inspiration Deb कढणं घेतलंय. Deb म्हणजे Everybody Loves Raymond मधली Debra. परवाचा भाग Ray च्या mid-life-crisis वर होता. आता हा coincidence महत्वाचा कारण आजकाल आम्हीही त्याच गल्लीत फ़िरतोय. असो, तो विषय वेगळा. इथं संदर्भ एकढ्यापुरताच की, त्या भागात Ray ला mid-life-crisis चा बोध होतो आणि तो असा काही वागतो, जसा काही आता संपणारच आहे आणि आयुष्याला काही अर्थच शिल्लक नाहिये. त्या वेळी Deb त्याला सांगते, मिड लाईफ़ क्रिसीस सर्वांनाच असतो ... पण महत्वाचं असतं ते म्हणजे आपण तो हाताळतो कसा. असो.

मागल्या दोन वर्षापासनं मी ऑफीसच तोंड नाही पाहिलय. घरनंच काम करतो. त्यामुळे तिथं काय चालतं हे ठावूक नव्हतं. पण आता भन्नाट बोअर व्हायला लागल होतं घरी म्हणून म्हटलं चला जरा तिथं जावूनही पाहू. म्हणून सुरुवात केलीय. आता आवडेल की नाही ठावूक नाही .. पण ट्राय मारायला काय हरकत आहे. खरं सांगू, असं काही ट्राय मारायचं म्हटलं की डोक्यात झिणझीण्या येतात. असंच ट्राय मारायचं म्हणून लग्नाच्या फ़ेऱ्या मारल्या .. आज पर्यंत अडकलोय. असो. (लग्न आणि बायको या बद्दल इथं काही लिहीत नाही. परवा आमच्या सौ नी माझं लिखाण वाचलं आणि बाकी सगळ्या कमेंट एकीकडं करून कमेंट दिली, ती ही इन पर्सन ... "असं प्रत्येक ब्लॉगमधे का माझ्याबद्दल ओरडतोस. मी काय तुला इतकी ....." ... असो. विषय बंद ...)

हं. तर मला काय म्हणायचंकी मला लिहायचंय. आणि कशाबद्दल लिहायचं त्याचे ही जवळपास ३-४ ड्राफ्ट तयार पडलेत. पण कसं हजामच्या दुकानात हजाम कसा प्रत्येकाची अर्धी दाढी करून सगळ्यांना अर्धवट ठेवतो. तसे सारे ब्लॉगचे तुकडे पडलेत. एकदा बसून निट लावायला पहिजेत.

अभिजीत बाथेनं मागे एकदा लिहीलं होतं ... "रिदम पाहिजे..." काय भन्नाट लिहिलंय माहिती .. .अगदी तसं काहीतरी होतंय. सुचतंय बरंच, पण साला शव्दात उतरतच नाहिये. पण यू नो, सुरूवात केली की गाडी घरंगळत रहाते .. म्हणून हा असा विखुरलेला ब्लॉग.

आता इथं संपवतो आणि लवकरच एखादया ड्राफ़्टचा पक्का ब्लॉग तयार करून तुमच्या माथी मारतो. मग वाचा नाहितर न वाचा. तुमचा प्रश्न.